Dagsavisen har vore i eit vakuum etter at Carsten Bleness tok sin pressehatt og forsvann. Avisa fekk eit underskot i fjor på 23 millionar kroner, og styret med styreleiar Helge Simonnes i spissen, måtte undersøke om det i det heile tatt var grunnlag for vidare drift. Det var det, meinte styret, og lanserte ideen om ein toleiarmodell, eller rettare sagt: ein treleiarmodell.

Harald Solberg som administrerande direktør, Arne Strand som sjefredaktør, og altså frøken X som sjefredaktør nummer to. Det er eit dristig prosjekt for ei avis som sårt treng tydeleg leiing og ein krystallklar kurs.

Bleness fekk fem år i sjefredaktørstolen. Han gjekk av fordi han ikkje lukkast i å skape gode nok økonomiske resultat for avisa.

At styret i Dagsavisen vel å satse på to hestar i manesjen, kan vere eit sjansespel. Nestoren Arne Strand har nok tydelege idear korleis han skal drive journalistikken i avisa. Kven skal bestemme når dei to sjefredaktørane er usamde om til dømes strategi, i ein hektisk kvardag med knappe ressursar?

Simonnes har uttalt at han er på jakt etter ei kvinne med autoritet og kraft for å setje trykk på nyheitsarbeidet. Strand skal ha ansvaret for debatt- og kommentarområdet. Slik sett ser fordelinga grei ut på papiret. Men når krybba er tom, bitast hestane.

Mange håper at Dagsavisen lukkast. På sitt beste er Dagsavisen ei motvekt, ei annleis stemme i avis-Noreg. Men er avisa annleis nok, eller fell den mellom opplagsvinnaren Klassekampen og ny-rampete Dagbladet?

Det er ikkje mange kvinnelege medieleiarar å velje mellom. Og dei mest tydelege og profilerte skal vere meir enn middels dristig for å gå inn i skadeskotne Dagsavisen. Dette vert eit viktig val.

Dagsavisen treng si sterke kvinne. Spørsmålet er rett og slett – om ho finst. Eg håpar dei tør å satse på ei som har erfaring frå "jentene på golvet". Kanskje finst det ein kvinneleg redaktør der ute, som vi rett og slett ikkje har tenkt på. Med trykksverte på fingrane. Det hadde vore noko.

Følg Gregoriusdotter Rotevatn på Twitter som @gregoriusdotter